اینبار هم در برنامه هفته نزدیک بود دعوا بشه !
باور کنید همه معتقدند که آقای " مسعود فراستی" خیلی تو مخیه!
خانم تهمینه میلانی اگه این وبلاگ رو میخونید دوست دارم نظرتون رو بنویسید ، چون گفتید به وبلاگها سر میزنید و نظر جوانها رو می بینید.
می خواستم بگم که من همیشه از دست این فراستی ( چی بگم ! ) اعصابم به هم میریزه!!
مخملباف را در سینمای ایران با فیلمهایی چون دستفروش، بایکوت، بایسیکلران، گبه و .... میشناسیم. فیلمسازی نام آشنا که سینماگران و بازیگران متعددی از قبیل محمد کاسبی، مجید مجیدی (توبه نصوح) و دختر خود سمیرا مخملباف را به سینما معرفی کرده است.
مخملباف با فیلم «جنسیت و فلسفه» محصول 2005 خانه فیلم مخملباف که در تاجیکستان ساخته شد؛ جنجالی تازه را به راه انداخت.
جو منفی که بر ضد فیلم به راه انداخته باعث شد که همه، مخملباف را یک شکست خورده تمام عیار تصور کنیم.
صحبتهایی مانند: خدا عاقبت ما را بخیر کند .... در مقابل سوال رضا رشیدپور در مورد مخملباف از ابراهیم حاتمیکیا، این را نشان میدهد که سینماییهای ما هم این فیلم را مردود میدانستند و شخصیت مخملباف را تمام شده میانگاشتند.
دیشب در نگاه دو از شبکه دو ، آقای ده نمکی در مقابل این مجری ناشناس و نچسب همان جمله حاتمی کیا را به کار برد اما با تعبیری از امام خمینی(ره).
اما تاریخ سینما نشان داده که ارزش یک فیلم در همان زمان اکران نمایان نمیشود و باید مدتی از زمان تولید فیلم فاصله گرفت و بعد به آن نگاه کرد و کمبودها و ارزشهای آن را مورد بررسی قرار داد. اتفاقی که برای فیلمهایی چون همشهری کین یا حتی سگ آندلسی افتاد.
«جنسیت و فلسفه» نامی کاملاً جنجالی برانگیز است و در نگاه اول ما را به یاد فیلمی در مورد جنسیت و فلسفه آن میاندازد و اینجاست که از خود میپرسم: آیا مخملباف به تمام ارزشهایی که از نظر اخلاقی به آن پایبند بوده پشت کرده است؟
با دیدن فیلم در ظاهر اینگونه به نظر میرسد، زیرا مخملباف عناصری چون شراب، رقص و زن را در فیلم خود جای داده و از آنها به کرات استفاده کرده است.
بسیاری معتقذند این فیلم ، داستان شخصی است که انقلاب درونی را در خود به راه انداخته و به جایی رسیده است که میخواهد به اعمال جنسی و فلسفه آن پشت کند، چون این دو راه را راهپیمایی می داند که ما را از رسیدن به عشق در این عصر باز میدارند. شخصیت اصلی فیلم خود بر این موضوع واقف است که در عصر جدید دیگر نمیتوان لیلی و مجنون را تجربه کرد و بدین ترتیب تنهایی را برمیگزیند.
بسیاری معتقدند که بحثهایی که که از جانب روشنفکران مذهبی از جمله دکتر" عبدالکریم سروش " در مورد پلورالیسم دینی و تجربه نبوی بیان شده ، بایستی در مجامع صرفاً سطح بالای علمی و اساتید تراز اول حوزه و دانشگاه مطرح شود و پس از نتیجه گیری به میان توده مردم سرازیر شود و در صورتی که این مسائل در میان عوام مطرح شود منجر به ایجاد شک وشبهه و تزلزل در میان توده عوام مسلمان و معتقد به شریعت می شود.به نظر نگارنده این روند کانالیزه کردن در بسط افکار و اندیشه های اسلامی و دینی نه تنها موجب رشد وبالندگی دینی و جذب انسانها به ارزشهای والای انسانی نمی شود بلکه ارائه تنها یک قرائت از برداشتهای دینی باعث رکود دین و عدم پاسخگویی آن به مسائل دنیای امروز می شود.
آنچه از متن قرآن و قصه های گذشتگان بر می آید این است که شک و شبهه وسوال همیشه در میان حتی عامی ترین مردمان وجود داشته ودارد ، مهم آنست که آیا فضای دینی موجود این جرات و جسارت را به آنها می دهد که آنرا بیان کنند یا خیر ؟
نگارنده در سالهای 74 تا 78 در دانشگاه تحصیل میکرده است و به خوبی با فضای سیاسی دانشگاه قبل و بعد از دوم خرداد 76 آشنایی دارد.
مشکل ما اینست که در فضای علمی ما اساتیدی که برای سخنرانی و بیان نظرات خود دعوت میشوند ، تنها و به صورت فردی دعوت می شوند و وقتی شخصی متکلم وحده باشد ممکن است نظراتی ارائه کند که از نظر خودش درست باشد و به صورتی بیان شود که بسیاری از دانشجویان که اطلاعات دینی زیادی ندارند حتی به ابتدایی ترین معتقدات دینی خود شک کنند !
هر چند اگر کسی در زمینه قرآن وتفسیر مطالعه داشته باشد به خوبی می تواند تشخیص دهد که برداشت و تفسیر قرآن با تفسیر به رأی متفاوت است و آیات قرآن مکمل یکدیگرند وبه قول خود قرآن "متشابهاً مثانی " هستند و بسیاری از افراد از جمله آقای سروش با عرض تأسف فقط یک آیه ازسوره ای را می گیرد و با همان آیه برداشت خودش را با مهارتی که در فلسفه و سخنوری و آشنایی زیادی که از اشعار مولوی دارد که از آن هم برداشتهای شخصی خود را استفاده می کند ، به نحوی بیان می کند که اگر کسی اطلاعی از آیات دیگر نداشته باشد به راحتی آن برداشت و تفسیر به رأی ایشان را می پذیرد!
زمانی که شخصی مثل دکتر سروش برای سخنرانی دعوت می شد با عرض تأسف بسیاری از افراد تاب تحمل سخنان ایشان را نداشتند وبه طرف ایشان صندلی پرت می کردند.آیا به نظر شما یک مسلمان باید چنین رفتاری داشته باشد؟
مگر قرآن نمی گوید : فبشر عبادی الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه / به بندگان من بشارت ده که سخن را میشنوند و از بهترین آن تبعیت می کنند.
البته اشکال کار از اینجاست که مخالفان سخنان ایشان هم دعوت نمی شدند تا در همانجا مناظره علمی صورت بگیرد و ابهام دانشجویان برطرف شود.
فضای دانشگاهی ما زمانی می تواند پویا و انسانساز باشد که تاب تحمل نظرات مختلف را داشته باشیم ، از بسط اندیشه های دیگران هراسی نداشته باشیم و به قول شهید مطهری در کتاب پیرامون اقلاب اسلامی به مخالفان خود در دانشگاه کرسی بدهیم تا بیایند ونظرات خود را بیان کنند.
متأسفانه در جامعه ما گروهی پیدا شده اند که هر چند خود را طرفدار مطهری عزیز می دانند اما در عمل ذره ای طبق سیره ایشان عمل نمی کنند! از همینجا به همه دوستان از هر نوع طرز تفکر و سلیقه ای توصیه می کنم بار دیگر به آثار شهید مطهری مراجعه کنیم ، پیرامون انقلاب اسلامی را بخوانید و ببینید به جای آنکه اندیشه مخالف خود را با فشار و ارعاب و تهدید به خارج از مرزها فراری دهیم و به آنها انگ های مختلف بزنیم بهتر نیست فضای جامعه را به گونه ای آرام کنیم که هر کس هنری برای دعوت به سوی خدا دارد بیاید واندیشه خود را بیان کند و زود انگ بی دینی و بی ایمانی به او نزنیم.
بگذارید سروش با برداشتهایی که از هرمنوتیک "گادامر" و هر هنر دیگری که دارد حرفش را در مورد برداشتی که از اسلام دارد بزند. دیگران هم بیایند و او را نقد کنند.